14.8 C
Скопје
20 ноември, 2026
Inbox7.mk
СТАВ

Жените ги закопуваме со цвеќе, а насилството го оставаме живо

Пишува: Проф. Радица Таскова

(Автор • книжевен критичар • рецензент • уредник)

 

Колку уште жени треба да загубат живот за да сфатиме дека молкот, негрижата и задоцнетата реакција можат да имаат трагични последици?

Повторно слушаме за убиена жена. Повторно читаме потресни сведоштва, гледаме црни фотографии, запалени свеќи и цвеќе положено пред нечија последна адреса. Повторно сите сме згрозени, сите осудуваме, сите ветуваме дека ова не смее да се повтори.

Но, поминуваат денови и сè продолжува по старо.

Жените ги испраќаме со цвеќе, а насилството го оставаме да живее меѓу нас.

До кога ќе се преправаме дека не гледаме? До кога ќе ги нарекуваме заканите семејни расправии, контролата љубомора, понижувањето карактерна слабост, а насилството приватна работа?

Ниту една жена не смее да мора да избира меѓу животот и заминувањето од домот. Ниту една не смее да се плаши од телефонски повик, чекори зад себе, закана или човек со кого некогаш верувала дека гради семејство.

Најстрашно е што често дури по трагедијата почнуваме да ги бараме одговорите. Дали пријавувала? Дали барала помош? Дали некој знаел? Дали институциите реагирале? Дали можело да се спречи?

Токму тие прашања мора да се поставуваат пред да биде предоцна, а не откако ќе остане само име на споменик.

Институциите не смеат да бидат ефикасни само пред камерите. Потребни се навремени процени на ризик, сериозно постапување по пријавите, заштита на жртвите, одговорност и казнивост. Не се доволни соопштенија, состаноци и декларации. Потребни се дела.

Но, одговорност имаме и ние како општество.

Соседот што слуша насилство не треба да ја врти главата. Колегата што гледа малтретирање не треба да се плаши да покаже човечност. Пријателите не треба да ја обвинуваат жртвата со прашањето зошто не заминала. Никој нема право да суди за стравот на човек што се обидува да преживее.

И доста е од лицемерие!

Не можеме на 8 Март да им подаруваме цвеќе на жените, а во текот на годината да ги оставаме без поддршка. Не можеме да зборуваме за рамноправност, а да ги толерираме понижувањето, заканите и дискриминацијата. Не можеме да се нарекуваме цивилизирано општество ако жената сè уште не се чувствува безбедно во сопствениот дом.

Воспитувањето на новите генерации мора да започне со почит. Момчињата треба да научат дека љубовта не е сопственост, дека љубомората не е доказ за љубов и дека никој нема право да го контролира животот на друг човек. Девојчињата треба да растат со сознанието дека нивниот глас вреди, дека имаат право на избор и дека насилството никогаш не е нивна вина.

Доста е од броење на жртвите. Доста е од осуди што траат три дена. Доста е од ветувања што исчезнуваат со последната вест.

На секоја жена и припаѓа правото да живее без страв. Тоа не е привилегија, туку основно човечко право.

И затоа денес не прашувам колку цвеќиња ќе положиме утре. Прашувам колку животи ќе спасиме денес.

ЖЕНАТА НЕ Е СТАТИСТИКА. НЕ Е ЦРНА ХРОНИКА. НЕ Е УШТЕ ЕДНА ВЕСТ КОЈА ЌЕ ЈА ЗАБОРАВИМЕ УТРЕ. ТАА Е НЕЧИЈА ЌЕРКА, МАЈКА, СЕСТРА, ПРИЈАТЕЛКА. ТАА Е ЧОВЕК СО ПРАВО НА ЖИВОТ!

Цвеќето нека биде симбол на почит, а не последно извинување на едно општество што не успеало да ги заштити своите жени.

Не ни требаат повеќе говори над гробовите. Ни треба правда додека жените се живи!

 

Related posts

Од денес сме поделени

admin

Мицкоски и Филипче се соочуваат со реалноста

admin

Мојот другар Богдан

admin

Невидливата архитектура на модерното здравство

admin

Гревовите на СФРЈ

admin

Гаши, Мицкоски, Тиранската платформа и “уставобранителите”

admin