Пишува: Рами Мислими
Некогаш му беа потребни 61 пратеник за да се собори една влада, денес тој има 81. Ова е политичката реалност на денешна Македонија. Христијан Мицкоски е единствениот политичар кој има апсолутна моќ, и над Македонците и над Албанците. Од денес па натаму, тој не е само премиер – тој е човекот што одлучува за сè.
Ако сака, ќе има избор, ако не сака, нема да има. Ако сака, ќе има уставни измени, ако не сака, нема да има. Ако сака, ќе се движиме кон ЕУ, ако не сака, ќе останеме изолирани.
Во историјата на Македонија, ниту еден премиер немал толкава моќ и над Македонците и над Албанците. Ни Груевски на врвот на својата моќ, ни Црвенковски, ни Заев, ниту Љупчо. Сите тие имаа граница. Дури и Груевски заедно со Мијалков многупати го молеа Али Ахмети; дури Груевски стоеше на прозорец и го чекаше зборот на Али Ахмети. Денес таа реалност е мртва.
Денес Албанците политички не тежат ништо. Претворени се во декор, во просјаци на власта, во слуги на еден единствен човек. Не поради неговата сила, туку поради мизеријата на албанските партии – без достоинство, кои се влечат по него барајќи парче од владиниот колач.
Гласањето на „Безбеден град“ со 81 глас беше финалниот печат. „Безбеден град“ не го докажа само донесувањето на еден закон, туку и закопувањето на албанската политичка тежина. Од тој момент, секоја закана, секој услов и секоја изјава на албанските лидери вреди НУЛА, бидејќи од денес Мицкоски има 81 глас.
Оние што го изгласаа законот се врзани раце и нозе и не можат да се спротивстават. А оние што не гласаа, како да имаа тивок договор. Двата албански политички табори изгледа дека му се потчинуваат на неговата моќ. Едната страна – за да биде дел од колачот, молчи; другата – се обидува да влезе во колачот преку договори.
Од вчера, албанските политички партии не се фактор. Сега зависи само од Мицкоски кого ќе го задржи во иднина.
Иднината на најмоќниот премиер во историјата на Македонија се наоѓа меѓу два патишта. Или ќе ги избере петте поделени лидери за да ги обедини и ќе продолжи со економски, политички и социјални кризи, или ќе го промени начинот на соработка со албанските политички партии.
Кога и да се одржат изборите, премиерот не смее да прави грешки со Албанците и да ги избира оние што губат, туку да ги избира оние што победуваат, за државата да не влезе во разни кризи обидувајќи се да прави помирувања меѓу лидерите, туку да има договори со победниците за да ја води земјата кон економски развој.
Иако премиерот има 81 глас и најголемата моќ што некогаш ја имала една влада, Македонија тоне во економска криза. Грешките од договорите со пет албански лидери се направени и се видливи. Иднината на државата има потреба од вистинска политичка стабилност за да се соочи со економските и политичките кризи и сериозно да го врати патот кон Европската унија.
Друг пат НЕМА, бидејќи тој, во каква било форма, останува најмоќниот премиер!