Официјална соопштение на српското Претседателство по средбата меѓу српскиот претседател Александар Вучиќ и тогашниот министер за надворешни работи Бујар Османи стана повод за нов политички судир меѓу коалицијата ВЛЕН и опозициската Демократска унија за интеграција (ДУИ), отворајќи дебата за тоа каде завршува дипломатијата, а каде започнува политичката пропаганда.
ВЛЕН објави делови од српската комуникација, тврдејќи дека таа ја урива, како што велат, „пропагандата на ДУИ за српскиот свет“. Според коалицијата, документот покажува дека меѓу темите на разговор бил и „унапредувањето на положбата на Србите во Северна Македонија“, што, според нив, сведочи дека ДУИ за време на своето владеење не ги ставала приоритетите на Албанците во прв план.
„Документите не лажат“, порачаа од ВЛЕН, оценувајќи дека ДУИ денес ги обвинува другите за политики што самата ги практикувала додека била на власт.
Османи: Дипломатските средби не се политичко сојузништво
Поранешниот министер Бујар Османи ги отфрли обвинувањата, оценувајќи дека ВЛЕН намерно ја меша дипломатијата со политичките коалиции.
Според него, средбите со странски министри и претседатели се уставна и законска обврска на секој министер за надворешни работи и не претставуваат прифаќање на политиките или ставовите на соговорникот.
„Со оваа логика би требало да се обвини Албин Курти затоа што се среќава со Александар Вучиќ, Доналд Трамп затоа што се среќава со кинескиот претседател или кој било министер за надворешни работи во светот што разговара со земја со која има несогласувања“, наведува Османи.
Тој нагласува дека документот што го објавува ВЛЕН е соопштение на српското Претседателство и ги одразува приоритетите на Белград, а не официјалните позиции на Северна Македонија.
Судир околу наративот
Спорот не е само околу една дипломатска средба, туку претставува продолжение на политичката пресметка меѓу власта и опозицијата.
ДУИ со месеци ја обвинува актуелната власт дека преку коалицијата со ВМРО-ДПМНЕ и партнерите толерира политики што, според неа, се блиски до концептот на „српскиот свет“, посочувајќи изјави за Косово, Сребреница и Охридскиот договор.
ВЛЕН, пак, настојува да покаже дека токму ДУИ, додека била дел од владата, одржувала редовни контакти со српските власти и дека денешните обвинувања претставуваат политичка недоследност.
Документ или политичка интерпретација?
Политичките аналитичари оценуваат дека ниту една официјална комуникација по дипломатска средба сама по себе не може да се смета за доказ за политичко усогласување, бидејќи секоја држава во своите соопштенија ги истакнува сопствените приоритети и интереси.
Прашањето затоа не е дали Османи се сретнал со Вучиќ – што е неспорно – туку дали од содржината на српското соопштение може да се извлече заклучок за политичката ориентација на тогашната македонска дипломатија.
Токму околу ова прашање ВЛЕН и ДУИ градат две спротивставени политички наративи: едните тврдат дека документот ја разобличува двојната политика на ДУИ, а другите дека станува збор за обична дипломатска практика која денес се користи за дневнополитички цели.