Во јули 1995 година, откако силите на босанските Срби ја презедоа Сребреница, генерал Ратко Младиќ се појави пред исплашените бошњачки цивили, делеше чоколади на деца и уверуваше дека никој нема да им наштети. Во деновите што следуваа, повеќе од 8.000 бошњачки мажи и момчиња беа убиени во злосторство што меѓународните судови го квалификуваа како геноцид.
Смртта на Младиќ на 84-годишна возраст, додека издржуваше доживотна затворска казна, повторно го насочи вниманието кон Сребреница и неговата улога во војната во Босна и Херцеговина.
На снимките од 11 јули 1995 година Младиќ се гледа како разговара со цивили во Сребреница и им ветува дека ќе бидат безбедно евакуирани.
Жените и децата потоа биле одделени и со автобуси транспортирани од областа. Мажите и момчињата биле задржани.
Според пресудите на Меѓународниот кривичен трибунал за поранешна Југославија, силите на босанските Срби потоа систематски ги убивале заробените бошњачки мажи и момчиња.
Од „безбедна зона“ на ОН до место на масовно убиство
Сребреница, град со мнозинско бошњачко население во источна Босна, во април 1993 година беше прогласена за „безбедна зона“ од Советот за безбедност на Обединетите нации.
Околу 450 холандски мировници на ОН беа распоредени во енклавата.
На почетокот на јули 1995 година, силите на босанските Срби започнаа офанзива, а на 11 јули единиците предводени од Младиќ влегоа во Сребреница.
Десетици илјади цивили побегнаа кон базата на холандските мировници во Поточари.
Истиот ден НАТО изврши ограничени воздушни напади врз позиции на босанските Срби, но тие не го спречија падот на енклавата.
Во деновите што следуваа, жените и децата беа транспортирани, додека илјадници мажи и момчиња беа заробени и одведени на различни локации каде што беа стрелани.
Телата подоцна биле закопувани во масовни гробници, а дел од нив биле откопувани и преместувани во секундарни гробници во обид да се прикријат доказите.
Од најмалку 8.300 жртви, досега се идентификувани и погребани околу 6.880, според податоците наведени од „То Вима“.
Доживотна казна
Младиќ и политичкиот лидер на босанските Срби Радован Караџиќ беа обвинети од Хашкиот трибунал во 1995 година.
Во 2017 година Младиќ беше осуден на доживотен затвор за геноцид, злосторства против човештвото и воени злосторства. Пресудата подоцна беше правосилно потврдена.
Неговата одговорност не беше ограничена само на Сребреница.
Младиќ беше осуден и за злосторства поврзани со повеќегодишната опсада на Сараево, во која загинаа околу 11.000 луѓе, меѓу нив повеќе од 1.600 деца.
Хашкото обвинителство го сметаше за една од централните фигури во кампањата на насилно отстранување на несрпското население од делови на Босна и Херцеговина.
Младиќ до крај ја негираше вината
Младиќ постојано ја негираше одговорноста и своите постапки ги претставуваше како одбрана на српскиот народ.
Но, меѓународните судски пресуди утврдија индивидуална кривична одговорност за геноцидот во Сребреница и други злосторства извршени за време на војната во Босна.
Неговата смрт повторно ја отвори дебатата во регионот за односот кон военото минато, судски утврдените факти и величењето на лица осудени за воени злосторства.