Пишува: Проф. Радица Таскова
Постојат приказни што не се раѓаат на хартија. Тие прво се раѓаат во душата, растат во тишината, се хранат од болката и дури тогаш стануваат зборови. Мојата книжевна приказна е токму таква.
Јас сум Радица Таскова, професорка по македонски јазик и книжевност, авторка и жена која верува дека зборот има моќ да допре таму каде што човекот одамна престанал да зборува. Доаѓам од Кратово, градот на камените мостови, старите куќи и тивките улици, град што ме научи дека најголемите вистини често живеат во најмалите човечки приказни.
Со години, преку наставата, ги учам младите дека јазикот не е само средство за комуникација. Тој е нашето паметење, нашиот идентитет, нашата припадност. Но, покрај лекциите, граматиката и книжевните дела, животот ме научи на нешто уште поважно: секој човек носи своја книга во себе, а некои страници никогаш не се прочитани на глас.
Токму за тие страници пишувам.
Пишувам за луѓето што се насмевнуваат кога им се плаче. За жените што со години ги кријат своите лузни зад достоинството. За децата што прерано ја запознаваат тагата. За оние што молчат затоа што немаат кому да му ја доверат својата вистина. Во нивните приказни ја препознавам најголемата одговорност на еден автор: да не ја сврти главата пред човечката болка.
Мојата книга „Лузни што зборуваат“ за мене е повеќе од книжевно дело. Таа е глас на она што често останува неискажано, обид да се даде име на раните и достоинство на луѓето што ги носат. Зашто лузната не е само доказ дека сме страдале. Таа е и сведоштво дека сме издржале.
Мојот пат како авторка ме одведе и надвор од границите на Македонија, до книжевни искуства а мојата желба е моите зборови да продолжат да живеат и на други јазици, меѓу други читатели, во други срца. Верувам дека една искрена приказна може да премине граници што понекогаш луѓето не успеваат да ги преминат.
Затоа Скопје за мене не е само град. Тоа е место во кое се среќаваат различни човечки судбини, град во чии улици секојдневно поминуваат луѓе за кои малку знаеме, а кои можеби водат најтешки битки. Додека градот брза, некаде некој тивко плаче. Додека светлата на градот се палат, некој се обидува повторно да најде светлина во сопствениот живот. А додека ние зборуваме за секојдневието, постојат луѓе што сонуваат само за еден ден без страв.
Како професорка, сакам младите да научат да читаат книги. Но, уште повеќе сакам да научат да ги читаат луѓето да препознаваат тага зад насмевката, осаменост зад молкот и храброст таму каде што другите гледаат слабост.
Како авторка, не барам секој да се согласи со мене. Сакам само читателот, барем за миг, да застане, да се замисли и да почувствува дека книжевноста не е далечен свет од хартија, туку живот што чука во секоја реченица.
Ако моите зборови успеат да утешат една жена, да охрабрат едно дете, да разбудат совест кај еден човек или да натераат некого да подаде рака наместо да осуди, тогаш знам дека моето пишување има смисла.
Не знам колку страници допрва ќе испишам. Но, знам дека ќе продолжам да пишувам на македонски јазик, со љубов кон книжевноста и со верба дека човекот никогаш не треба да биде оставен сам со својата болка.
Зашто јас не сакам моите книги само да се читаат. Сакам тие да останат во човекот и откако ќе бидат затворени.
И ако некогаш, некој непознат читател во Скопје ја прочита мојата приказна и во неа се препознае себеси, тогаш меѓу нас веќе нема да постои непознатост. Ќе постои еден збор, една солза, една надеж и тивкото сознание дека не сме сами.
Јас сум Радица Таскова. Професорка по македонски јазик и книжевност. Авторка. Жена што верува во моќта на зборот.
Мојата приказна не завршува со последната реченица. Таа продолжува во секој читател што ќе најде храброст да ја погледне сопствената вистина.
Зашто понекогаш, за да се промени еден живот, доволно е некој искрено да ја раскаже својата приказна.