Пишува: проф. Радица Таскова
Државата не се мери според говорите на политичарите, свечените настапи и ветувањата, туку според тоа како живее обичниот човек.
Постои едно прашање што одамна заслужува гласно да биде поставено: Дали во Македонија се уште живееме достоинствено или само се обидуваме да преживееме?
Додека секојдневно слушаме за планови, реформи, стратегии и ветувања, реалноста на многу семејства изгледа сосема поинаку. Сметките пристигнуваат навреме, цените растат, платите тешко ги следат животните потреби, а надежта кај многумина станува сè помала.
ЗДРАВСТВОТО ДАЛИ ЧОВЕКОТ МОРА ДА ИМА ПАРИ ЗА ДА ДОБИЕ НАВРЕМЕНА ЗДРАВСТВЕНА ГРИЖА?
Кога човекот е болен и бара помош, неговата прва грижа треба да биде оздравувањето, а не прашањето дали ќе може да плати преглед, лек или дополнително испитување. Здравјето не смее да биде привилегија, туку основно човеково право.
ОБРАЗОВАНИЕТО КАКВА ИДНИНА ИМ ПОДГОТВУВАМЕ НА ДЕЦАТА?
Наставниците заслужуваат почит, учениците квалитетно образование, а родителите сигурност дека нивните деца растат во средина во која знаењето, трудот и воспитувањето имаат вистинска вредност. Не можеме да зборуваме за иднина ако не вложуваме во оние што треба да ја создадат.
СУДСТВОТО И ИНСТИТУЦИИТЕ ДАЛИ ПРАВДАТА Е ЕДНАКВА ЗА СИТЕ?
Граѓаните не бараат привилегии. Бараат еднакви правила, законска заштита, транспарентност и одговорност. Довербата во институциите не се враќа со соопштенија и јавни настапи, туку со конкретни резултати и доследно почитување на законите.
СИРОМАШТИЈАТА КОЛКУ ДОЛГО ЌЕ ЈА ПРИФАЌАМЕ КАКО НОРМАЛЕН ДЕЛ ОД СЕКОЈДНЕВИЕТО?
Во земја во која родителите пресметуваат дали платата ќе им стигне до крајот на месецот, во која пензионерите се соочуваат со тешки избори меѓу лековите и основните намирници, а младите ја бараат својата иднина надвор од границите, не можеме да зборуваме за вистински напредок без да ги погледнеме овие реалности.
Тука се и семејното насилство, врсничкото насилство, сообраќајната небезбедност, загадувањето, мобингот на работното место, дискриминацијата, партиските поделби и губењето на меѓусебната почит.
Но, можеби најопасно е кога ќе почнеме да се навикнуваме на сето тоа. Кога трагедијата ќе стане само уште една вест, неправдата уште една објава, а човечката болка тема за неколкучасовни коментари, по што повторно продолжуваме како ништо да не се случило.
Не е доволно само да се обвинуваат политичарите. Одговорност имаат институциите, носителите на јавни функции, работодавачите, медиумите, но и секој од нас кога ќе забележи неправда, а ќе избере да молчи.
Не бараме совршена држава. Бараме држава во која човекот нема да се чувствува оставен сам на себе. Држава во која трудот ќе се вреднува, знаењето ќе се почитува, а законот ќе важи еднакво за сите.
Не треба да дозволиме партиските поделби да бидат поважни од човечките животи, политичките интереси поважни од јавниот интерес, ниту личната корист поважна од општото добро.
И затоа денес не прашувам кој е на власт, кој е во опозиција и кој ќе ја добие следната политичка битка. Прашањето е многу поголемо од партиските интереси:
КОЈ ЌЕ ЈА ПРЕЗЕМЕ ОДГОВОРНОСТА ЗА ДОСТОИНСТВЕНИОТ ЖИВОТ НА ОБИЧНИОТ ЧОВЕК?
Македонија не е само територија, институции и политички функции. Македонија се нејзините граѓани, нивните семејства, нивниот труд, нивните надежи и нивната иднина.
Кога граѓанинот ќе ја изгуби довербата дека утре може да биде подобро, тоа е сериозно предупредување што никој не смее да го игнорира.
Време е да престанеме да се задоволуваме со зборови и да почнеме да бараме одговори, дела и одговорност. Време е јавниот интерес да биде над личниот, а човечкото достоинство над секоја функција.
Зашто државата не постои за да им служи на функциите. Функциите постојат за да им служат на граѓаните!