Значаен дел од балистичкиот ракетен арсенал на Иран потекнува од Северна Кореја или е развиен со нејзина помош, тврдат експерти во изјава за американски медиуми.
„Ракетата лансирана кон Диего Гарсија беше ‘Мусудан’. Иран купил 19 вакви системи од Северна Кореја и ги добил уште во 2005 година. Ова не е никакво тајно оружје“, изјави професорот по безбедносни студии Брус Бехтол.
Според извештаи на американски медиуми, Иран неодамна испукал две балистички ракети кон заедничка американско-британска база на островот Диего Гарсија. Едната ракета откажала во лет, додека втората била пресретната од американски воен брод. Ниту една не ја погодила базата.
Островот Диего Гарсија се наоѓа на околу 4.000 километри од Иран – значително повеќе од претходно декларираниот дострел на иранските ракети од околу 2.000 километри.
Експертите тврдат дека Иран користи и други ракетни системи со севернокорејско потекло. Краткодометните ракети, кои се користат против цели во регионот, се базираат на системот „Кијам“, развиен со помош на Пјонгјанг.
Иранската ракета „Шахаб-3“, според Бехтол, е речиси копија на севернокорејската „Но Донг“. Во доцните 1990-ти, Северна Кореја испорачала околу 150 вакви системи на Иран, по што двете земји соработувале и на изградба на производствен капацитет во Иран.
Дополнително, Северна Кореја помогнала во развојот на ракетите „Емад“ и „Гадр“, кои Иран ги користел во нападите врз Израел и некои земји од Заливот.
„Северна Кореја е продавачот, Иран е купувачот“, вели Бехтол, додавајќи дека Техеран плаќа со готовина и нафта за технологијата и компонентите.
Според анализи на израелски истражувачки центар, иранскиот арсенал главно се состои од краткодометни ракети со дострел до 1.000 километри и среднодометни ракети до 3.000 километри. Сепак, се наведува дека развојот на ракети со долг дострел е во напредна фаза.
Овие тврдења доаѓаат во услови на ескалација на конфликтот на Блискиот Исток, каде што ракетните напади стануваат клучен инструмент во воената стратегија на Иран.