Падот на Северна Македонија на 45-то место на индексот на „Репортери без граници“ ја отвори дебатата за состојбата со медиумската слобода, економската зависност на редакциите и политичкото влијание врз јавниот простор.
Во колумна, авторот Јовица Пауноски оценува дека медиумската слобода во земјата не се ограничува само преку директна цензура, туку и преку економски притисок, нетранспарентна сопственост, партиска доминација и пренатрупаност со неважни информации.
Според него, македонскиот медиумски пазар е мал, фрагментиран и финансиски слаб, што ја прави независноста тешко одржлива. Редакциите, како што наведува, често зависат од државно рекламирање, маркетинг агенции и центри на моќ, што создава простор за автоцензура.
Како еден од клучните проблеми се посочува нетранспарентната сопственичка структура на медиумите. Авторот оценува дека е потребен медиумски ветинг за проверка на потеклото на капиталот и реалните сопственици.
Во текстот се критикува и состојбата во Македонската радио-телевизија, која, според авторот, треба да биде столб на објективното информирање, но со години функционира под силно политичко влијание и без доволна квалитетна продукција.
Посебен проблем е и слабеењето на дописничката мрежа. Пауноски наведува дека македонските медиуми речиси немаат свои дописници ниту во меѓународни центри, ниту во помалите градови во земјата, што доведува до доминација на „копи-пејст“ новинарство.
Авторот предупредува дека институциите и политичките партии сè почесто го преплавуваат медиумскиот простор со соопштенија, додека важни теми се пласираат во термини кога јавниот ефект е помал.
Заклучокот е дека без финансиски транспарентни, професионални и независни медиуми нема вистинска демократија, туку само привид на слобода во кој јавноста тешко доаѓа до проверена и релевантна информација.