Шпанија се дистанцираше од француската иницијатива за зајакнување на трговската одбрана на Европската унија против Кина, отворајќи нови прашања за способноста на блокот да изгради единствена стратегија кон Пекинг во време на растечки економски и геополитички тензии.
Шпанскиот министер за економија и трговија Карлос Куерпо изјави во Берлин дека Мадрид не дал политичка поддршка за документот предложен од Франција, иако Шпанија претходно беше наведена меѓу земјите кои го поддржале францускиот предлог.
Документот, поддржан од Франција, Италија, Холандија и Литванија, бара Европската комисија да ги зајакне инструментите за трговска заштита, поагресивно да ги користи истражните механизми и да разгледа нови алатки против пазарните нарушувања поврзани со кинеската економија.
Сепак, само неколку дена подоцна, шпанските власти почнаа да тврдат дека разговорите биле водени само на техничко ниво и дека не постои официјална политичка поддршка.
Промената на ставот доаѓа во чувствителен момент, непосредно пред расправата во Европската комисија за идната стратегија кон Кина, каде што се очекува да бидат разгледани мерки за заштита на европската индустрија од евтините кинески производи.
Шпанија се смета за една од најотворените европски земји кон Кина. Премиерот Педро Санчез четири пати ја посети Кина во последните четири години, додека шпанската економија привлекува значајни кинески инвестиции, особено во секторите на соларната енергија и автомобилската индустрија.
Куерпо нагласи дека Европската унија треба да разговара со Кина „на рамноправна основа“ и повика на поголем ангажман наместо конфронтација.
„Треба да работиме на намалување на трговските нерамнотежи, но и да соработуваме со Кина во областа на економската безбедност и инвестициите“, изјави тој.
Случајот ја покажува сложеноста на европската политика кон Кина. Додека Франција, Холандија, Белгија и Литванија се залагаат за поцврст пристап кон Пекинг, други земји се повнимателни поради своите економски интереси и инвестиционите врски со кинескиот пазар.
За Брисел, дилемата станува сè поизразена: како да се заштити европската индустрија од растечкиот притисок на кинескиот извоз, а притоа да не се загрозат економските односи со втората најголема светска економија.
Повлекувањето на Шпанија дополнително ги истакнува поделбите меѓу земјите-членки во момент кога Европската унија се обидува да дефинира поединствен и постратешки пристап кон Кина, слично на напорите за координација во односите со САД и Русија.
За европските институции, прашањето повеќе не е дали треба да се преиспитаат односите со Пекинг, туку дали постои политичка волја меѓу сите членки за заеднички одговор.