Американскиот претседател Доналд Трамп изјави дека САД би можеле да ја продолжат воената кампања против Иран и да ја преземат контролата врз неговата нафта, споредувајќи ја таквата можност со договорот што Вашингтон претходно го постигна со Венецуела.
„На крајот ќе излеземе, освен ако не одлучиме да останеме и да ја задржиме нафтата, како Венецуела“, рече Трамп во неделата за време на голф-турнир во Ирска.
Тој додаде дека приходите што САД ги добиваат од аранжманот со Венецуела веќе повеќекратно ги покриле трошоците на војната.
Трамп не објасни како евентуалното преземање или контролирање на иранската нафта би функционирало, ниту наведе конкретен план за таков потег. Неговата изјава затоа засега претставува политичка порака, а не објавена промена на американската политика кон Иран.
Преговорите за Ормут во застој
Изјавата доаѓа во момент кога беше одложена средбата во Оман меѓу Иран и земјите од Персискиот Залив, на која требаше да се разговара за можни договори поврзани со Ормутскиот Теснец.
Ормут е една од најважните точки на светскиот енергетски систем, преку која се транспортира значителен дел од глобалната трговија со нафта и течен природен гас.
Секоја подолга блокада или сериозно нарушување на пловидбата низ теснецот може да има последици далеку над Блискиот Исток, преку повисоки цени на енергијата, транспортот и производството.
Одложувањето на разговорите затоа дополнително ја зголемува неизвесноста околу можноста за дипломатско намалување на тензиите.
Венецуелскиот модел како порака до Техеран
Трамп го поврза Иран со американскиот аранжман со Венецуела, за кој рече дека на Вашингтон му овозможил пристап до значителен дел од венецуелските нафтени резерви.
Со споредбата, американскиот претседател сугерира дека природните ресурси би можеле да станат дел од пресметката за цената и исходот на американското воено ангажирање.
Но Иран претставува значително поинаков геополитички и безбедносен предизвик. Земјата е голем производител на нафта, се наоѓа на едната страна од Ормутскиот Теснец и нејзиниот конфликт со САД веќе има директни последици врз регионалната безбедност и глобалните енергетски пазари.
Поради тоа, секој сигнал дека Вашингтон размислува за подолгорочно присуство или контрола врз иранските енергетски ресурси може дополнително да ги усложни обидите за дипломатски договор.